رها رها رها... من؟

کاش تهران شهری بود که میتوانستی به محض پا گذاشتن به بیرون از درب منزلت، بدوی! بدوی و فراموش کنی. بدوی و موسیقی دلخواهت را گوش کنی. بدوی و در باد پریشان شوی! رویاهای زنانهمان در این شهر، چه اندازه ارزان و محالاند...